αποκαλόκαιρο*

Σου είπα, Όσα ξεκινήσαμε διαδικαστικά κι απρόθυμα, βρίσκονται

απείθαρχα

πεταμένα σε ξεχασμένα οστεοφυλάκια της μνήμης.

“Και μας ευγνωμονούν”, συμπλήρωσες.

"Και μας ευγνωμονούν, όπως θες", σου είπα. Η ευγνωμοσύνη

κι

η συγχώρεση

επειδή

είναι οι δύο όψεις του τέλους, είτε

στοιβαγμένο σε δημοτικά οστεοφυλάκια ή

ιδιωτικά συρτάρια με αναμνηστικά.

"Αλλά και δε τα αφοράμε, όσο κι αν μας αφορούν", συμπλήρωσα.

Και σε συγκράτησα πριν πεις πως πολλές άθλιες συρραφές του χρόνου

θα έπρεπε να εξοστρακίσουμε και να διαιρέσουμε τα συρτάρια με τα

προϊόντα του χρόνου,

προϊόντος του χρόνου.

Ήξερα πως θα μπλέξεις το νήμα με λέξεις, άλλη μια ακροβασία στην λήθη και την μνήμη.
"Να θυμάσαι ή να ξεχνάς; Πες μου με μια λέξη" Έτσι, βιαστικά σε πρόλαβα.

Και σε συγκράτησα γνωρίζοντας πως θα πεις πως πολλές άθλιες συρραφές του χρόνου

θα έπρεπε να εξοστρακίσουμε και να διαιρέσουμε τα συρτάρια με τα

προϊόντα του χρόνου,

προϊόντος του χρόνου.

Κι εσύ μπορεί να ήξερες πως κάπως βιαστικά θα σε προλάβαινα,

μα δε με συγκράτησες από το να σου πω

"Να θυμάσαι ή να ξεχνάς; Πες μου με μια λέξη".

Και δεν είπες τίποτα, μόνο άπλωσες το βλέμμα στο κύμα, λες και μετρούσες τους παφλασμούς της νηπενθούς θάλασσας,

ξεμάκραινε και μαζευόταν πίσω ξανά και ξανά

κι

ήταν αυτή, η πιο ποιητική απάντηση που μου είχες ποτέ δώσει κι ας είχαμε πει λέξεις αμέτρητες.

Κι όλη η ποίηση που δε γράφτηκε ποτέ

μάς έμοιασε γραμμένο, πεπρωμένο.

Κι όλη η θάλασσα που δεν κυμάτισε στα πόδια μας,

που δε μετρήθηκε στο χέρι σου

μάς έγινε μια θάλασσα εντός κι επί των σωματικών υγρών μας ύλη.

Κι όλος εσύ κι όλη εγώ γίναμε αντίστοιχα μνήμη και λήθη, όψη διπλή της κάθε αρχής.

"Κι έτσι αφοράμε ο ένας τον άλλον, όσο κι αν δε μας αφορά" σχολίασα.

*εκείνη μίλησε με γράμματα πλαγιαστά / εκείνος μίλησε με γράμματα σιαγμένα.

Όπου εκείνη, Νεφέλη / όπου εκείνος, Σταμάτης.

>> το κείμενο δημιουργήθηκε με την συνέχιση κάθε επόμενου στίχου εκεί που το άφησε ο άλλος μέσω του messenger του facebook.