Διοίηση

Ο ήλιος φωτίζει το πρόσωπό μου, το παράθυρο μπάζει αέρα και η κουρτίνα μου χαϊδεύει τη μύτη. Δεν το αξίζω αυτό. Θα πω ένα τραγούδι σήμερα, ένα τραγούδι που δεν θα καταλήξει σε ουρλιαχτό. Θα έμενα έτσι και αλλιώς σπίτι. Θα διεκπεραιώσω τη μέρα μου. Μέρα με ημερομηνία λήξης εξ ορισμού... - και η νύχτα τι κάνει, ρώτησε. - υφαίνει το δίχτυ του χάους της. - τι εννοείς; - πρέπει πάντα να εννοώ κάτι; Δε σ αρκεί που απλά κείμαι εδώ; - όχι, απάντησε. Και γύρισε μια ακόμα σελίδα, διεκπεραιωτικά. Σελίδες χωρίς αρίθμηση. Γιατί να μετράς μέρες που στην ουσία δεν τις έζησες; Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να κάνω, αλλά οι μέρες μου παραμένουν άδειες. Μακάρι να πετούσα, είναι τόσα πολλά τα αστέρια και τα σύννεφα που θέλω να πιάσω, να κυνηγώ μέρα νύχτα, αλλά η λογική με σταματά και μου φωνάζει "σταμάτα, σταμάτα να κυνηγάς τα σύννεφα και πήδα." Κυνηγώντας μια χίμαιρα, πνίγηκε η φωνή της Λογικής. Κάπου στα ανοιχτά του δειλινού ξεβράστηκε μια στάλα άναρθρης ψυχής. ...

©pollock Όλα τ' αυτονόητα κάποια στιγμή θα μάς αφήσουν το χέρι για μια στιγμή στο πανηγύρι και θα χαθούν στο πλήθος. Σαν ενόχλημα στο στομάχι από γεύση μπερδεμένη, σουβλάκι με χαλβά και με μια ατελείωτη βουή γεννήτριας οι μέρες θα περνάνε. Οι μέρες που περνάνε δεν είναι οι μέρες που θα έρχονταν. "Είμαστε πάντα στο μεσοδιάστημα και στη μετάβαση, στον μεσαίωνα" ήταν η τελευταία σοβαρή μας κουβέντα. Είπες "διψάω" και το έσκασες κι εσύ σαν αυτονόητο. Κι ίσως ζηλεύω ακόμη. Τώρα πιο πολύ από ποτέ. Την δύναμη της δίψας και της αλαζονικής σου περιέργειας. Δεν ήμουν εγώ ο πρώτος που χάθηκα λοιπόν. Όλα τ' αυτονόητα κάποτε θα χαθούν. Οι μέρες που δεν έρχονται είναι κι οι μέρες που δεν περνάνε. Ο πόνος στο στομάχι πια θυμίζει εσένα κι εσένα. *εκείνη μίλησε με γράμματα στητά / εκείνος μίλησε με γράμματα επιτονισμένα. Όπου εκείνη, Νεφέλη / όπου εκείνος, Σταμάτης. >> το κείμενο δημιουργήθηκε με την συνέχιση κάθε επόμενου στίχου σε ταυτόχρο...

©Dali [ εδώ μπορείτε να ακούσετε έναν ρυθμό 2/4 ] Μαδημένες ώρες πέταλο πέταλο, φύλλο φύλλο, αδιάκοπος ρυθμός 2/4 της φθοράς. Γιατί βέβαια, έχουν οι άνθρωποι κάθε τόσο να λογαριάζουν και την φθορά. Να τη πάλι, μπλέκεται η φθορά! Φθίνει, φτάνει, φτύνει, φύσει άφατη, φαιά, φρουρά της πλήξης ή φορέας της ή μήπως ο αμφορέας της; Η απάντηση περιττή. Δες μάζεψαν πάλι πύον οι σταλαγμίτες. Τόσο διήρκησε ένα σου βλεφάρισμα. Βλέφαρο ανοίγει, βλέφαρο κλείνει, βλέφαρο βλέφαρο, αδιάκοπος 2/4 ρυθμός του μονταζ. Ίσως, εν πάσει περιπτώσει, αιώνας δεν είναι μονάδα μέτρησης, είναι επούλωση για μερικά χιλιοστά. *εκείνη μίλησε με γράμματα στητά / εκείνος μίλησε με γράμματα πλαγιαστά. Όπου εκείνη, Νεφέλη / όπου εκείνος, Σταμάτης .  >> το κείμενο αυτό δημιουργήθηκε με την συνέχιση του επόμενου στίχου από τον έναν ύστερα από την αποκάλυψη των δύο τελευταίων λέξεων του προηγούμενου στίχου από τον άλλον σε ταυτόχρονο chatting. Η ενοποίηση γίνεται ύστερα από την αποκά...