Αεί. Πάλλεται η αυγή σε οριζόντια γραμμή Την ώρα τη νεκρή που η φύση υποχωρεί Σε νέα Ανατολή, έτοιμη να εκραγεί Προβάλλεται η ψυχή στην παλλέτα την υγρή Η θάλασσα βουβή, παραδομένη αδημονεί, εις των Ιχθύων τη σιγή, στο θαύμα να δεθεί. Με των πουλιών το στρόβιλο, η ζέση στωική Και η νιόση αναβλύζει χρώματα διαφανή Με δύναμη και ορμή γεννιέται η μορφή Η θάλασσα καθάρια, ενώνει ουρανό και γη Ο ήλιος καθρεφτίζεται την ύστατη στιγμή Ενώπιον της πλάσης με συναίνεση ιερή Η μία συμπλήρωνε την άλλη / λέξη λέξη Μαρίες και οι δύο Το ποίημα δομήθηκε λέξη-λέξη, στίχο-στίχο και εικόνα-εικόνα